vrijdag 29 december 2006

Spanking the Monkey


Spanking the Monkey (1994)

Hoe komt schrijver/regisseur David O. Russel ineens bij het prachtig filosofische I Heart Huckabees? Na het zien van Spanking the Monkey weet je het. Een tragikomische indiefilm over incest en masturberen? Dat en meer. Ik heb bewust de standaard poster van de film niet geplaatst omdat dat een stereotype jaren 90 poster is. Jeweet wel, hoofdpersonage in stoere pose, ongeacht wat voor film het is.


Raymond komt een weekendje thuis voordat hij op stage gaat in een ziekenhuis. Als zijn vader hem ophaalt vertelt hij hem tussen neus en lippen door dat hij in plaats van stage een maand voor zijn moeder gaat zorgen, die gevallen is en haar been heeft gebroken. Vader gaat zelf op zakenreis. Dan zijn er ook nog de hond die hem iedere keer als hij wil masturberen onderbreekt en een net iets te jonge scharrel die maar niet weet was ze wil. (Carla Gallo, uit Undeclared) Zelfs zijn hometownvrienden vinden hem eigenlijk maar een sukkel die hun stoneravondjes bederft.
Vreemd verhaal? Jazeker, vooral nadat hij met zijn moeder naar bed gaat. Wat? Ja. Maar Spanking the Monkey biedt ook een interessant portret van seksualiteit en onderdrukte gevoelens van een jongen in een gezin dat behoorlijk wat issues heeft.

woensdag 27 december 2006

Peace on Earth


Peace on Earth (MGM, 1939)

Destijds genomineerd voor een Nobelprijs voor de vrede (als enige animatiefilm ooit) en nu op nummer 40 van de door animatoren samengestelde lijst '50 Greatest Cartoons' (hier te zien met links naar youtube , is dat geen service?) Deze 9 min lange animatieshort is historisch gezien een interessant geval omdat hij gemaakt is ten tijde van de WOII in een toen nog angstvallig neutraal Amerika.



Op animatievlak is Peace on Earth ook bijzonder interessant. Een opa-eekhoorn vertelt aan zijn kleinkinderen wat mensen zijn. Of liever: waren, want wij mensen hebben elkaar uitgemoord in deze wereld van cutesy diertjes die in harmonie leven. Hij vertelt over een strijd tussen vegetariërs en vleeseters en zo wordt heel gemakkelijk de politieke angel uit het onderwerp gehaald. De strijd tussen mensen is voor die tijd ontzettend realistisch geanimeerd. Dit doet denken aan Fleisscher's Superman shorts. En dat is een groot compliment aangezien die pionierden in rotoscoping, een proces waarbij in feite over filmbeelden heen wordt geanimeerd om zo realistische bewegingen te creëren. Peace on Earth gebruikt deze techniek niet en daarom is het juist een prestatie dat de realistische donkere mensenoorlog er zo goed uit ziet. In 1955 maakte Hanna-Barbera (Joe Barbera is toevallig onlangs overleden op hoge leeftijd) een remake: Good Will To Men.
Hoewel de boodschap van de short een aan de ene kant de zaken heel extreem stelt, maar toch ook weer niets directs over WOII wilde zeggen, is Peace on Earth een bijzondere rariteit in de animatiegeschiedenis.

zondag 24 december 2006

Metalocalypse


Metalocalypse (2006)

Dethklok is de populairste band ter wereld. Zo populair zelfs dat fans bereid zijn te sterven om een commercial jingle te horen. Als zij zich met iets gaan bemoeien, zoals religie of films kunnen ze alle conventies omgooien. Volgens een Soemerische mythe zijn ze voortbestemd om de wereld te doen vergaan in een zogeheten 'Metalocalypse'. Vandaar ook dat er een secret society is die al hun acties op de voet volgt en maatregelen neemt waar nodig.

"No... We wait!"

"I'm Dr. Rockso! I'm a rock 'n roll clown! I do cocaine!"

Metalocalypse weet de nauwe lijn tussen satire en verhemeling te bewandelen waardoor ik, die totaal niets met metal heb, de serie ook geweldig vind. De actie is grof, zoals hierboven te zien, en niet te zuinig. De humor komt het dichtste bij This Is Spinal Tap als deathmetalband, vooral gericht op hoe dom de bandleden zijn en hoe 'brutal' ze wel niet zijn. De muziek is door geestelijk vader van de serie Brendon Small professioneel gemaakt. Ondersteund door de geweldige flashanimatie (werkelijk de beste in het Adult Swim blok) kunnen zelfs niet-metalfans zoals ik daar gigantisch van genieten. De leden van Dethklok zijn zorgvuldig gekozen parodien van stereotypes binnen metal en ook de klassieke foute videoclips komen voorbij. Het overlappende verhaal, dat als een niet al te aanwezige rode draad door de serie loopt, zorgt ervoor dat het niet te absurd wordt, om in de laatste aflevering van het seizoen tot een geweldige conclusie te komen. Want, zoals de laatste aflevering ook heet: "The metalocalypse has begun!". Met een ontzettend sterk eerste seizoen.

vrijdag 22 december 2006


Over the Edge (1979)

Een slechtlopend nieuwbouwstadje midden in de woestijn heeft een probleem. Of eigenlijk twee problemen. De halfafgemaakte luxe suburbwoningen willen maar niet verkopen en dat is nou juist het inkomen van de stad. Door het doodsaaie leven in het stadje gaat het totaal mis met de tieners van het stadje. Vandalisme en probleemjeugd jagen potentiële investeers weg. De volwassenen van de stad zien het laatste probleem als de oorzaak en pakken het hard aan. Maar de tieners duwen terug.


Dit is geen 'scared straight' film, maar een realistisch beeld van de ontluikende en te hard aangepakte verveelde jeugdcultuur. Het wordt volkomen geloofwaardig gebracht dat de tieners hardhandig en ongeprovoceerd worden aangevallen door de politie. Als ze uiteindelijk ook groots in opstand komen neem je hen dat dan ook totaal niet kwalijk. Helaas loopt het uit de hand, het blijven kinderen en geconfronteerd met bijvoorbeeld een pistool gaat het mis. Hoewel ze inderdaad door verveling grijpen naar drugs en vandalisme ligt de focus van de film veel meer op de cultuur die de tieners totaal ongestoord onder zichzelf hebben gecreërd. In zijn weergave hiervan vormt deze film de iets serieuzere voorhoede van films als Dazed & Confused en Fast Times at Ridgemont High. (de screen hierboven is vrijwel identiek aan een scene in D&C) Een belangrijk element van de film is hoe de hoofdrolspeler dit alles totaal apathetisch en gedesillusioneerd doormaakt.

De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en na de productie nauwelijks in de bioscoop verschenen uit angst voor tieners die zich ook zo gaan gedragen. Volledig naast het punt van de film, maar Amerika was in 1979 ook totaal nog niet klaar voor een ongezouten weergave van jeugdcultuur.

donderdag 21 december 2006

The Pit


The Pit (1981)

De beschrijving bij de poster hierboven klopt totaal niet. Zonder twijfel een effect van de marketingmachine uit de 80's. De film gaat werkelijk over een 12-jarig autistisch jongentje, bijna dwangmatig geobsedeerd met seks en vrouwen en in het bezit van een enge grijze teddybeer die hij gebruikt om zijn twijfels weg te praten. Of leeft het ding echt? Het heeft een bijzonder enge monotone stem, gelijk aan de teddybeer uit A.I. Het lijkt een veel te subtiele nuance voor de jaren tachtig, maar de beer praat werkelijk de twijfels van de jongen weg over de moord op mensen die hem dwars zitten. Hij heeft namelijk een groot gat in het bos gevonden met daarin mensetende monsters, waar hij stug iedereen induwt die hem niet bevalt. Nog meer symboliek voor het psyche van een autistische jongen? Wie zal het weten, want de film is totaal ondergesneeuwd aan 'het jaren tachtig effect'. Teveel seks, ontoepasselijke humor en schaamteloze ondoordachte shots. Werkelijk niemand verbonden aan deze film heeft dan ook nog wat zinnigs gedaan hierna.


En toch zit er een werkelijk interessant aspect aan The Pit. Ook al ben je vooral geïnteresseerd in de creepy teddybeer, deze film heeft iets vreemds, los van het bizarre plot.

Parents


Parents (1989)

Michael krijgt van zijn ouders constant 'leftovers' toegestopt. Elke ochtend, avond en middag worden verdachte lapjes vlees gebakken en aan hem gevoerd. Hij vertrouwt zijn eigen ouders niet meer. Aanvankelijk zonder reden, maar het wordt steeds vreemder en hij is helemaal overtuigd als hij zijn ouders 's nachts betrapt op een vleesorgie.

Regisseur Bob Balaban is eigenlijk van huis uit acteur en zijn iele hoofd zal menig lezer bekend voorkomen. Na een tv film en twee afleveringen van series (waarvan een de pilot van Tales from the Darkside, vermakelijke 80's cheese maar een far cry van deze film) bewijst hij zijn talenten als regisseur ruimschoots met deze film.

Probleemloos schetst hij een verhaal dat veel complexer is dan de korte beschrijving hierboven. Aanvankelijk stuurt de film aan op de interpretatie dat jonge Michael zich alles verbeeldt. De angstdroom die hij heeft waarin hij in een poel van bloed verdrinkt die bij de shotwisseling onder controle staat van zijn moeder is een vroege aanwijziging van het tegendeel. Woorden en screenshots kunnen niet uitdrukken hoe disturbing Randy Quaid in de rol van Michael's vader is.
En dan is er nog Sheila, het vriendinnetje van Michael, die zo jong al op een prepuberale queeste naar aandacht is.

Technisch is de Parents ook dik in orde. De camerahoeken en filters die gebruikt worden om het vlees net iets te vleesachtig uit te laten zien zijn briljant evenals de jaren vijftig vorm waar de film en het huis in zijn gehuld. De spannende scenes worden aangesterkt door geniaal gekozen visuele effecten waarvan ik enkele nog nooit eerder had gezien. Zoals hierboven te zien, Michael van achteren gefilmd, met waarschijnlijk een oude opwindcamera, waardoor de framerate en snelheid op een interessante retromanier kan worden beïnvloed.

Destijds is Parents in het indiecircuit gereleased en op de een of andere manier niet blijven plakken zoals andere cultfilms uit die tijd die we allemaal kennen. Jammer, want het is echt een visueel juweeltje die rijp is voor verdere analyse.

Introductie

Ok. Daar ben ik dan met een blog. Van die dingen waar ik helemaal geen tijd en zin voor heb om bij te houden. Misschien dat het onderwerp me enigzins actief houdt. Ik zie regelmatig films en series die ik ontzettend goed vind, maar die totaal onbekend zijn en dus erg moeilijk aan mensen aan te prijzen zijn. Op dit blog wil ik uiteen zetten waarom ik deze films en series zo goed vind. In essayformat dus, met idealiter screens en covers. Daaruit zouden jullie op kunnen maken waarom ik ze zo bijzonder vind.
Ik heb even zitten twijfelen of dit blog in het Engels zou moeten, maar hoewel dat natuurlijk geen probleem zou zijn is mijn beoogde doelgroep toch vrijwel zuiver Nederlands. (namelijk vrienden en bekenden)

Ik heb nog genoeg films die in aanmerking komen voor een post in archief dus voorlopig genoeg stof voor dit blog.