maandag 26 februari 2007

The Illustrated Family Doctor


The Illustrated Family Doctor (2005)

Deze kleine Australische film lijdt onder geringe bekendheid en recensies van mensen die de film niet begrijpen. Wat dat betreft valt deze film in dezelfde categorie als Spanking the Monkey, waar ik al eerder over poste. Mensen verwachten een comedy of op zijn best een zwarte comedy. Waarom kan een prachtfilm als deze niet genomen worden zoals hij is?


Gary Kelp's vader is net overleden en daar heeft hij het nogal moeilijk mee. Hij is lusteloos, zijn zus woedend en zijn moeder depressief. Hij werkt bij een bedrijf waar mailorder boeken worden gemaakt en hij is bezig met een medische gids voor het huishouden, de Illustrated Family Doctor. Daarin staan zoveel smerige plaatjes van aandoeningen dat hij ze in een mix van hypochodrie en psychosomatie begint te vertonen. Pornografie noemt hij het, de Family Doctor.
Er zijn drie elementen die deze film een bijzondere ervaring maken. Allereerst de literaire stijl. Het gaat hier om een verfilming van het boek en het gebruik van mentaal naratief, hallucinaties en dromen dragen bij tot een fascinerend geheel. Dan hebben we nog de horror van het menselijke lichaam die centraal staat. Een bijzondere voortzetting van David Cronenberg's 'fear of the flesh' die, aangezien Cronenberg zich daar tegenwoordig minder op lijkt te richten, erg welkom is. Interessant vooral door de afwezigheid van de cheapness die we tegenwoordig met Cronenbergs horrorwerk associeren. Het realisme maakt het conflict juist duidelijker. Het geheel wordt gebracht in een moderne arthousestijl. Dat is te zeggen, lange rustige shots, af en toe juist afgewisseld met flinke point of view shots, rust in de dialogen en titlecards voor elk hoofdstuk zoals Kevin Smith dat met Clerks weer modern heeft gemaakt. Een ander interessant thema is de zogenaamde terugkeer naar de natuur waarover Gary via een mentorfiguur aan het denken wordt gezet. Zeer veel lof voor het karakter Snapper Thompson, gespeeld door Paul Sonkkila, die Gary op een heel angstaanjagende manier van advies over oogdruppels of het functioneren van een deur geeft. Hij deed me denken aan een zeer agressieve William Burroughs. De soundtrack is ook niets meer dan brilliant met zijn beklemmende electronische toon.
In een interessante doorvoering van Gary's psychosomatie is dat het lijkt alsof hij door iets voldoende te willen het ook krijgt, zoals vreemd genoeg blijkt op het einde van de film. The Illustrated Family Doctor is dus zeer de moeite waard en biedt meer thematiek dan het verwerken van de dood van een vader.

donderdag 15 februari 2007

The Little Match Girl


The Little Match Girl (2006)

Het meisje met de zwavelstokjes is niet zo heel lang geleden toegetreden tot het sprookjesbos in de Efteling. Disney kon niet achterblijven en verfilmt weer een sprookje van Hans Christian Andersen, maar toch is er iets bijzonders aan de hand.


Niet lang geleden zwoor Disney 2D animatie, waar ze al hun geld en macht aan te danken hebben, af. Ze wilden zich richtten op 3D, net zoals Pixar, die zoveel geld daarmee verdiende. Ondertussen is door Chicken Little gebleken dat dat toch niet zo makkelijk ging. Dus wat deed Disney? Ze kochten Pixar gewoon op. Uiteindelijk bleek het toch gunstig voor Pixar, want nu hadden ze mensen in de board of directors van een machtig distributiebedrijf. Ex-Appleman Steve Jobs behartigt hun belangen daar en heeft de meeste aandelen in handen. Voor de koop was hij CEO van Pixar. In de praktijk heeft Pixar dus Disney gekocht. Goedkope vervolgen op Disney klassiekers behoren nu definitief tot het verleden en ondertussen is ook besloten de 2D weer centraal te stellen.
Back to our short presentation: The Match Girl is een tour de force voor Disney waar ze laten zien waar het talent in ouderwetse animatie ligt. Zoals sommige lezers misschien weten heeft het meisje met de zwavelstokjes een uitermate somber einde en dat is in tegenstelling tot eerdere sprookjesadaptaties door Disney dit keer behouden. En dan komt de kracht van animatie pas echt naar voren: opwinding heeft pas echt kracht naast serieus drama en bij Disney films waren er altijd de irritante sidekickdieren om de boel op te vrolijken. Laten we hopen dat we in de toekomst wat minder olijke animatiefilms voorgeschoteld krijgen. The Match Girl heeft echt kracht en daarom is hij ook genomineerd voor een Oscar voor beste korte animatiefilm van 2006.

maandag 12 februari 2007

Gecancelled voor hun tijd

Het lijkt de afgelopen jaren steeds vaker voor te komen. Goede of veelbelovende series worden na hun eerste of tweede seizoen gecancelled terwijl er nog zoveel ruimte is om verder te gaan. In deze post wil ik graag een aantal series onder de aandacht brengen die zeker de moeite waard zijn om eens te kijken, maar veel te vroeg gestopt zijn.

Freaks and Geeks: Brilliant geschreven serie uit 1999 over twee groepen tieners tijdens de jaren 80. Deze heeft het een seizoen volgehouden met 18 afleveringen. Rijk aan culturele gebeurtenissen tijdens de jaren 80, rangerend van muziek en films tot politiek (Reaganomics!). De look van de serie is hevig geinspireerd door Hal Ashby's werk. Het komische talent achter de serie komt uit de cultserie Mystery Science Theater 3000.
De serie maakt zijn tijdsbeeld duidelijk door de middelbare school en het huishouden van de Weirs, zuslief Lindsey is bevriend met de Freaks en haar broertje Sam is een Geek. Hun dagelijkse problemen zijn een feest van herkenning en worden met een scherp gevoel voor humor op de hak gezet.
Het is bijzonder jammer dat Freaks and Geeks niet is voortgezet, de serie had het nog makkelijk een paar seizoenen uitgehouden. De maker van de serie Judd Apatow, maakte in 2001 nog een serie, Undeclared, over een groep mensen in een college, dat in feite een lossere Freaks and Geeks was, maar minder serieus. Deze werd wederom na een seizoen gecancelled.

Greg the Bunny: Stel je voor, een wereld waarin poppen leven. Binnen die wereld woont Greg the Bunny, een knuffelkonijn, samen met de mens Jimmy, gespeeld door Seth Green. Ze krijgen allebei een baan van Jimmy's vader, gespeeld door die irritante vader uit American Pie, Eugene Levy bij een kinderserie. Maar poppen zijn zo mogelijk nog associaler dan mensen en in de loop van de serie misdragen zij zich enorm. Ik heb gemixte gevoelens over deze serie. Ik denk wel dat hij het verdient had om wat langer te lopen want er zit veel in en het is zeker amusant. Aan de andere kant zijn Greg the Bunny en de andere poppen na het eerste en enige seizoen naar de Independent Film channel gegaan. Daar maken ze vanaf 2005 short die bekende independent en cultfilms parodieren. En Seth Green staat nu natuurlijk aan het roer van de ijzersterke stopmotion parodieserie Robot Chicken. Wat dat betreft moet ik misschien dankbaar zijn dat de originele Greg the bunny gecancelled is. Maar toch vraag ik me af, zoals bij al deze series, wat als de verder waren gegaan?

My So-Called Life: Eigenlijk is deze serie de voorganger van Freaks and Geeks, maar dan met een wat kleinere cast. Angela, een vijftienjarig meisje voert je mee door haar leven. Het is zeer boeiend en doordat het al een wat oudere serie is heeft het eigenlijk hetzelfde met de jaren 90 als Freaks and Geeks met de jaren 80 heeft. My So-Called Life is wat subtieler qua emotie en heeft een wat minder scherp gevoel voor humor, waardoor de nadruk wat meer op drama ligt. Een klein minpuntje is dat de aandacht voor Angela's ouders net iets te veel is. Soms duren hun scene's zonder Angela net te lang terwijl het gewoon heel saaie burgelijke mensen zijn. Onder Angela's vrienden bevinden zich een aantal archetypes die latere series hebben voortgezet, maar hier gelukkig nooit stereotype worden. De serie heeft het een seizoen uitgehouden en stopte omdat Claire Danes, die Angela speelde, wat met haar filmcariere wilde doen. Misschien niet zo'n goede keus, want ze heeft sindsdien weinig opmerkelijks gedaan, waarvan het redelijk The Family Stone in 2005 toch wel een van de betere was. Kwaliteitsseries zoals My So-Called Life houden het altijd te kort uit.

The Tick: Iedereen kent zo'n beetje wel de animatieserie The Tick uit 1994, gebaseerd op de minder bekende independent comics. Vrijwel onbekend is de live action serie The Tick uit 2001. Niet geheel vreemd, want de serie heeft het een volle 9 afleveringen uitgehouden. De serie is natuurlijk behoorlijk camp. Een man in een fullbody blauw tekenpak is niet bedoeld om serieus te nemen en met dat in je achterhoofd kun je zeker genieten van deze serie. Een beetje op dezelfde manier waarop de camp jaren 60 serie van Batman zo leuk was. Jammergenoeg zijn twee van The Ticks medesuperhelden zijn veranderd omdat de rechten voor hen nog bij de makers van de animatieserie lagen. Patrick Warburton heeft een geweldige pompeuze stem die zich prachtig leent voor The Tick. Hij heeft dan ook voldoende werk als stemacteur bij Disney en Family Guy. Een van de interessantere afleveringen draait om het feit dat de Tick zich niets kan herinneren en geen alter ego heeft.

Bij deze vier houd ik het voorlopig. Ik moet me nog verdiepen in Wonderfalls en Life as we know it. Misschien dat ik later hier dus nog iets over schrijf. Ik wacht ook nog tot ik seizoen twee van Twin Peaks heb gezien voordat ik overweeg om deze ook toe te voegen. Met uitzondering van My So-Called Life, dat vooral door Danes gecancelled werd, denk ik wel een verklaring te hebben voor het cancellen van zoveel goede series. Network executives hebben meestal een beeld van wat een succesvolle serie moet hebben, gebaseerd op wat al loopt of bepaalde onderzoeken. Wanneer zij een serie onder ogen krijgen die eruit springt zijn ze geneigd die in een tijdslot te plaatsen wanneer vrij weinig mensen televisie kijken. Op die manier krijgt de serie weinig kans. En dat is jammer.