maandag 26 februari 2007

The Illustrated Family Doctor


The Illustrated Family Doctor (2005)

Deze kleine Australische film lijdt onder geringe bekendheid en recensies van mensen die de film niet begrijpen. Wat dat betreft valt deze film in dezelfde categorie als Spanking the Monkey, waar ik al eerder over poste. Mensen verwachten een comedy of op zijn best een zwarte comedy. Waarom kan een prachtfilm als deze niet genomen worden zoals hij is?


Gary Kelp's vader is net overleden en daar heeft hij het nogal moeilijk mee. Hij is lusteloos, zijn zus woedend en zijn moeder depressief. Hij werkt bij een bedrijf waar mailorder boeken worden gemaakt en hij is bezig met een medische gids voor het huishouden, de Illustrated Family Doctor. Daarin staan zoveel smerige plaatjes van aandoeningen dat hij ze in een mix van hypochodrie en psychosomatie begint te vertonen. Pornografie noemt hij het, de Family Doctor.
Er zijn drie elementen die deze film een bijzondere ervaring maken. Allereerst de literaire stijl. Het gaat hier om een verfilming van het boek en het gebruik van mentaal naratief, hallucinaties en dromen dragen bij tot een fascinerend geheel. Dan hebben we nog de horror van het menselijke lichaam die centraal staat. Een bijzondere voortzetting van David Cronenberg's 'fear of the flesh' die, aangezien Cronenberg zich daar tegenwoordig minder op lijkt te richten, erg welkom is. Interessant vooral door de afwezigheid van de cheapness die we tegenwoordig met Cronenbergs horrorwerk associeren. Het realisme maakt het conflict juist duidelijker. Het geheel wordt gebracht in een moderne arthousestijl. Dat is te zeggen, lange rustige shots, af en toe juist afgewisseld met flinke point of view shots, rust in de dialogen en titlecards voor elk hoofdstuk zoals Kevin Smith dat met Clerks weer modern heeft gemaakt. Een ander interessant thema is de zogenaamde terugkeer naar de natuur waarover Gary via een mentorfiguur aan het denken wordt gezet. Zeer veel lof voor het karakter Snapper Thompson, gespeeld door Paul Sonkkila, die Gary op een heel angstaanjagende manier van advies over oogdruppels of het functioneren van een deur geeft. Hij deed me denken aan een zeer agressieve William Burroughs. De soundtrack is ook niets meer dan brilliant met zijn beklemmende electronische toon.
In een interessante doorvoering van Gary's psychosomatie is dat het lijkt alsof hij door iets voldoende te willen het ook krijgt, zoals vreemd genoeg blijkt op het einde van de film. The Illustrated Family Doctor is dus zeer de moeite waard en biedt meer thematiek dan het verwerken van de dood van een vader.

3 opmerkingen:

Marijn zei

Hé, interessant. Waar heb je 'm vandaan?

Dank voor de link trouwens! Ik zal mijn links-sectie binnenkort updaten zodat de blogs gescheiden zijn van de andere sites.

gorillatech zei

T3. Net zoals Parents, Spanking the Monkey, The Pit en Over the Edge. Zou het dezelfde persoon zijn die steeds die interessante films post?

Chris zei

Het aantal films dat ik van je moet leechen groeit. Dit spreekt me erg aan, net als spanking the monkey. Vooral het literaire deel, maar ook het onderwerp in zijn algemeen.

Ik zie in dit soort films waarin op een aparte manier met een gebeurtenis om wordt gegaan altijd een klein stukje toekomst en dan denk ik dat mensen er veel aan zouden kunnen hebben als ze openminded naar een dergelijke film zouden kunnen kijken.