woensdag 28 maart 2007

Alexander Senki


Alexander Senki (1997)

De grotesque stijl van Peter Chung is niet de meest toegankelijke. Zijn karakters zijn erg lang en hebben een androgeen uiterlijk. Twee jaar na zijn Aeon Flux leende hij zijn character design aan de Alexander Senki animé. Een bijzonder verhaal, want hoewel het in grote lijnen de daden van de historische figuur Alexander de Grote volgt, pikt het wel enkele animé kenmerken mee die het verhaal verheffen. Zo speelt het verhaal zich af in een vaag futuristische wereld die zich haast paradoxaal verhoudt tot de conventionele manier van oorlog die gevoerd wordt.


Door het gebruik van enkele filosofen ontleent het verhaal zijn diepgang en rode lijn. Zoals sommigen misschien weten, diende Aristoteles aan het hof van Alexander. Hij krijgt van de geest van Plato de opdracht de platohederon te beschermen, een perfect object dat perfecte kennis verleent. Hoewel er wel enige verwijzingen zijn naar complexere filosofische kwesties blijft het voor de leek begrijpelijk. Zo zegt de geest van Plato dat hij kan blijven voortbestaan als idee, waarop Aristoteles zegt: 'Nee, je weet toch dat ik jouw concept van een idee niet accepteer?' De volgelingen van Pythagoras willen voorkomen dat Alexander de platohedron bereikt, omdat hij de duivel-koning is, degene die voortbestemd is om de wereld te vernietigen, een voorspelling waar Alexander zelf ook mee worstelt. De volgelingen van Pythagoras zijn bijzonder geanimeerde shapeshifters. In de dertien afleveringen die de serie telt verricht Alexander de verschillende daden waar hij van beticht wordt, zoals het doorhakken van de Gordiaanse knoop en het stichten van zijn ideale stad Alexandrië, daarbij gesteund door zijn goddelijke krachten.


Er is een prettige balans van actie en introspectie, waardoor de serie fris en boeiend blijft. Vooral tegen het einde van de serie als, logisch ook, het verhaal begint af te wijken van de historische gebeurtenissen, komt de serie met veel interessante ideeen. Met andere woorden, een serie die het meerdere genres met succes mixt en die een rijke wereld biedt voor de kijker die de eigenzinnige stijl durft te accepteren in plaats van te emmeren over het feit dat Alexander de hele serie een string draagt.

zondag 18 maart 2007

Serial Experiments Lain


Serial Experiments Lain (1998)

Deze animé uit 1998 is schandelijk onderbelicht. Een aantal factoren veroorzaken dit. Ten eerste is de serie al wat ouder. Maar het is ook vrijwel onmogelijk om de complexe inhoud van de serie te propaganderen met de titel of de verpakking van de dvdset. Serial Experiments Lain is geen doorsnee animé, maar paradoxaal genoeg gebruikt het wel alle elementen die een animé eigen zijn om een fantastische serie te creëren. Neem bijvoorbeeld het feit dat animé's vaak gesloten series zijn, wat de schrijvers toestaat een gesloten en rond verhaal te schrijven. Amerikaanse schrijvers voor series kunnen daar alleen maar van dromen. Als een serie daar succesvol is moeten ze die blijven schrijven tot de aandacht te laag is, zo is de druk van de zender erachter. Ook wordt gebruik gemaakt van abstracte animatie om het verhaal kracht bij te zetten en zo een buitengewone wereld te fabriceren.


De hoofdpersoon, Lain, leeft in een wereld waar the wired, een variant op het internet, zo invloedrijk is dat het vrijwel een aparte wereld naast de gewone is geworden. Ze merkt dat ze in the wired veel macht heeft en het lijkt erop alsof daardoor the wired begint over te vloeien in de echte wereld. In de loop van de serie zien we veel verschillende fracties die invloed op haar proberen uit te oefenen en wordt duidelijk waarom the wired zo veel impact heeft op de echte wereld. SEL zou geen filosofische serie zijn als een dergelijke antwoord niet meer vragen oproept over bijvoorbeeld de reden van het bestaan van Lain, het bestaan van meedere versies van Lain en de hypothetische aanwezigheid van een goddelijk figuur. Dit alles vloeit logisch voort uit het verhaal en voelt niet geforceerd. De link tussen mens en technologie, waarin technologie als een verlengde wordt uitgelegd is een belangrijk thema in het verhaal. Vaak doet een aflevering denken aan het werk van David Lynch, maar met een duidelijk verschil: SEL biedt regelmatig antwoorden en het verhaal wordt beter door de vragen die deze weer oproepen. De serie is ook niet bang om van de toch al onconventionele structuur af te wijken. Een van de latere afleveringen kijkt bijna als muziekvideo, ondersteund door experimentele muziek, terwijl de willekeurige beelden je af en toe essentiele informatie wordt toegeworpen. De beelden blijken niet willekeurig, maar moeten als geheel worden gezien. Dit alles simuleert een datastroom uit the wired, waardoor je eigenlijk een kijk krijgt op de schier uiteenlopende informatie en sensaties die Lain moet onderscheiden als ze in the wired is.

Met 13 afleveringen lijkt SEL een perfecte vorm voor een kunstuiting: veel ruimte voor verhaal, de kijker hoeft het niet allemaal tegelijk te kijken, maar toch is het geheel eindig en kan het verhaal een logisch begin en eind hebben.