woensdag 27 juni 2007

River's Edge


River's Edge (1986)

Aan de rand van de rivier ligt een naakt meisje. Ze is dood, duidelijk zichtbaar aan de uitdrukking op haar gezicht. Naast haar zit haar vriend, die enige tijd geschokt over de rivier uitkijkt en daarna naar school vertrekt. Aldaar vertelt hij zijn vrienden dat hij zijn vriendin heeft gewurgt. Ze geloven hem natuurlijk niet, maar zelfs als hij ze meeneemt naar het lijk geven ze niet de verwachte reactie. Bij de meeste van tieners is zelfs sprake van een gapende afwezigheid van een reactie. Een van hen, gespeeld door een jonge Crispin Glover, raakt geobsedeerd met het helpen van de moordenaar, maar die lijkt allerminst geinteresseerd te zijn in de gevolgen van zijn daden.


De sfeer die de film uitademt doet op een bijzondere manier denken aan Twin Peaks. Maar waar Twin Peaks overloopt van theatraal acteerwerk typeert River's Edge zich vooral door de apathische reacties die de tieners hebben. Waarom, dwingt de film zijn kijkers zich af te vragen. Waar geven deze tieners eigenlijk wel om? Drugs en seks komen voorbij maar zelfs deze worden met de nodige apathie behandeld. Misschien is dit gedrag typerend voor de jaren tachtig, met hetzelfde nihilistische sfeertje dat Twin Peaks in 1990 briliant parodieert. De film herleidt dit nihilisme naar de hippiecultuur, en doet dit door te verwijzen naar Easy Rider en diens regisseur en hoofdacteur Dennis Hopper een prominente rol te geven. In de jaren zestig maakte de jeugdcultuur zich los, maar: hebben ze niet bepaalde sociale bindingen of moraliteit nodig? De dysfunctionele familie van een van de tieners wordt gebruikt als illustratie. Keanu Reeves en zijn kleine broertje krijgen slaande ruzie waarop moeder roept: 'Mooi! Dan ben ik ook niemands moeder meer, zoek het maar uit.' Het zachtaardige zusje lijdt hieronder en het kleine broertje zweert inmiddels bloedwraak en gaat op zoek naar een pistool.

Keanu Reeves is op zijn plaats in een film over burnout tieners die apathisch reageren, misschien niet het allerbeste compliment voor zijn acteerkwaliteiten. Films als River's Edge maken deel uit van een interessante generatie films die nog nauwelijks erkend zijn als filmgenre, nog altijd wachtend op academische ontleding. Jeugd, een drukkende sfeer en muziek die niet alleen als versterking van emoties fungeert hebben een belangrijke plaats in dit genre zonder echte meesters.

dinsdag 5 juni 2007

The Stoned Age


The Stoned Age (1994)

Een terechte titel is The Stoned Age niet, want hoewel het leven van de twee hoofdpersonen alleen om 'getting stoned, drunk and having fine chicks' gaat, is de enige drug die de film rondgaat een bodempje 'skankweed' dat niemand wil roken. En dat stellen ze vast door eraan te ruiken. De andere twee heeft The Stoned Age wel in overvloed. Het jonge rockerduo bestaande uit de gladde Hubbs en de suffe Joe rijden in hun auto door het Torrence, California van de jaren zeventig. De vriendschapsrelatie tussen de twee is een symbiotische: Hubbs is gemeen tegen Joe en gebruikt hem om zijn auto en als excuusmaatje. Joe lift mee op Hubbs' coolheid en soepele omgang met de 'chicks'. De vriendschap is voorbij zodra Joe zelfvertrouwen krijgt, maar dat heeft hij natuurlijk pas aan het einde van de film door. Ze krijgen wind van het feit dan iemand twee chicks heeft en snellen er naar toe om er sneller te zijn dan de vermeende eigenaar.


Op dit punt is het wel het vermelden waard dat The Stoned Age op zich geen interessant plot heeft, maar dat de film tot in de hoogte wordt verheven door kleine dingen. Bijvoorbeeld het feit dat de beide chicks op geen enkele manier zoet blijken te zijn en de heren net zo argeloos gebruiken als zij hen. Of de kleurrijke namen die de vrienden van de twee hebben: Tack, Crumb en een jongen wiens achternaam Hanky is; Snot-rag voor zijn vrienden, tot zijn grote ergernis. Bizar maar leuk: de 2001: A Space Odyssey parodie die zich ontvouwt als Joe een laser op zijn hoofd gericht krijgt tijdens een Blue Oister Cult concert. En natuurlijk: Als de groep stoners/rockers ergens inbreekt rent Snot-rag naar buiten met een tree bier. 'No, man! Get some tall ones!', roept de hele groep hem toe.
Het is verbazingwekkend hoe leuk een over het algemeen redelijke film kan worden door details en individuele grappen. Het zal de oplettende lezer niet ontgaan zijn dat The Stoned Age enigzins meelift op de populariteit van Dazed and Confused die een jaar eerder uitkwam. Qua genre is dat zeker waar, maar D&C is echt de spirit of the seventies en gaat stiekem niet om humor maar om persoonlijke groei. The Stoned Age gaat vol overgave voor humor en is daarom uiteindelijk misschien een minder goede film, die zich wreekt in enkele hilarische momenten.

Gastblogs

De afgelopen maanden is het hier rustig geweest, omdat ik geen tijd had om uitgebreide blogposts samen te stellen. Ik heb wel tijd gemaakt voor twee gastblogs op lost on the sidewalk, een blog met een persoonlijk karakter. Mijn twee blogpost daar hebben dan ook een meer persoonlijk overpijnzend karakter:

Gorillatech schrijft Criterion - Eerbetoon aan het prestigieuze dvd-label Criterion

Gorillatech schrijft Treasures - Eerbetoon aan de Disney Treasures dvd-collecties

Vanaf nu verschijnen er weer regelmatig blogpost op dit blog, dus hou het in de gaten.