dinsdag 5 juni 2007

The Stoned Age


The Stoned Age (1994)

Een terechte titel is The Stoned Age niet, want hoewel het leven van de twee hoofdpersonen alleen om 'getting stoned, drunk and having fine chicks' gaat, is de enige drug die de film rondgaat een bodempje 'skankweed' dat niemand wil roken. En dat stellen ze vast door eraan te ruiken. De andere twee heeft The Stoned Age wel in overvloed. Het jonge rockerduo bestaande uit de gladde Hubbs en de suffe Joe rijden in hun auto door het Torrence, California van de jaren zeventig. De vriendschapsrelatie tussen de twee is een symbiotische: Hubbs is gemeen tegen Joe en gebruikt hem om zijn auto en als excuusmaatje. Joe lift mee op Hubbs' coolheid en soepele omgang met de 'chicks'. De vriendschap is voorbij zodra Joe zelfvertrouwen krijgt, maar dat heeft hij natuurlijk pas aan het einde van de film door. Ze krijgen wind van het feit dan iemand twee chicks heeft en snellen er naar toe om er sneller te zijn dan de vermeende eigenaar.


Op dit punt is het wel het vermelden waard dat The Stoned Age op zich geen interessant plot heeft, maar dat de film tot in de hoogte wordt verheven door kleine dingen. Bijvoorbeeld het feit dat de beide chicks op geen enkele manier zoet blijken te zijn en de heren net zo argeloos gebruiken als zij hen. Of de kleurrijke namen die de vrienden van de twee hebben: Tack, Crumb en een jongen wiens achternaam Hanky is; Snot-rag voor zijn vrienden, tot zijn grote ergernis. Bizar maar leuk: de 2001: A Space Odyssey parodie die zich ontvouwt als Joe een laser op zijn hoofd gericht krijgt tijdens een Blue Oister Cult concert. En natuurlijk: Als de groep stoners/rockers ergens inbreekt rent Snot-rag naar buiten met een tree bier. 'No, man! Get some tall ones!', roept de hele groep hem toe.
Het is verbazingwekkend hoe leuk een over het algemeen redelijke film kan worden door details en individuele grappen. Het zal de oplettende lezer niet ontgaan zijn dat The Stoned Age enigzins meelift op de populariteit van Dazed and Confused die een jaar eerder uitkwam. Qua genre is dat zeker waar, maar D&C is echt de spirit of the seventies en gaat stiekem niet om humor maar om persoonlijke groei. The Stoned Age gaat vol overgave voor humor en is daarom uiteindelijk misschien een minder goede film, die zich wreekt in enkele hilarische momenten.

Geen opmerkingen: