woensdag 5 september 2007

American Astronaut


American Astronaut (2001)

'It was round, and soft.' verkondigt de jongen die ooit een glimp heeft opgevangen van een vrouwenborst aan zijn volgelingen. In de expressionistische science-fiction maar ook film-noir wereld van American Astronaut is een extreme schaarste aan vrouwen. De laatste restanten wonen op Venus en hebben maar een man nodig om hun genenpoel niet te doen verwateren. Hun laatste gelukkige man is zojuist overleden en onze amerikaanse astronaut gaat de jongen die een glimp van een vrouwenborst opving aan hen bezorgen. Dat verloopt geenzins op een normale manier, want hij wordt achtervolgd door professor Hess, die iedereen waarmee de astronaut in aanraking komt met zijn straalpistool in hoopjes zand verandert. Want: het is zijn verjaardag en niemand wil hem feliciteren of voor hem zingen.


American Astronaut is een zeldzame hybridefilm die schijnbaar onverenigbare elementen samenbrengt. Het hoge science gehalte dat gewoonlijk gepaard gaat met science-fiction wordt vervangen door stijlvolle en minimalistische zwart-wit benaderingen van planeten. Een landing op een planeet wordt een expressionistisch schaduwspel en een confrontatie op het toilet mondt uit in een musicalnummer. Op sfeervolle momenten lijkt de film ondergeschikt aan de begeleidende muziek, zoals scenewisselingen op de maat. De mate waarin dit is gestyleerd is zowel indrukwekkend als een beetje beangstigend.

Door geen gene te schroomen, maar zelfverzekerd over de top gaan schiet American Astronaut uit naar hoge cultstatus, wellicht vergezeld door de Evil Dead films. In de musicalmomenten is er onderscheid tussen retro fifties en rock and roll, twee invloeden die verrassend goed samenwerken.
In een wereld zonder vrouwen zijn ook de nodige homoerotische ondertonen, zoals een belachelijke koppeldanswedstijd in een kroeg. Professor Hess is geobsedeerd door de astronaut en uit dit in jaloerse genocie. Het surreƫle moment dat hij eenzaam danst door de vele hopen zand van zijn slachtoffers heeft op een verdrongen manier zijn schoonheid. Buiten al deze stijl heeft de film ook nog eens ruimte voor substance in de vorm van een van interessante platte mop waarvan je continue twijfelt aan de intentie. Is dit performance art of een domme man die zijn mop niet kan vertellen?

Geen opmerkingen: