zaterdag 19 januari 2008

La Antena


La Antena (2007)

Hallucinour en surreel. La Antena is een ode aan expressionistische silent films. Een stad lijdt onder het regime van Mr. Tv, die de stem van alle inwoners gestolen heeft, waardoor iedereen zich noodgedwongen uitdrukt in zinnen die om hen heen hangen. Daar neemt Mr. Tv geen genoegen meer, want hij wil hen ook de woorden afnemen zodat de stad compleet aan zijn voeten ligt. Een gebroken familie die ieder met een brandmerk door het leven gaan komen in opstand.



De film doet niet moeilijk om het feit dat ze een aanklacht tegen fascisme en minderhedenvervolging neerzet. De machine van Mr. Tv krijgt de vorm van een hakenkruis en de concurerende La Antena die van een Davidster. Tv wil het volk zijn vrijheid van meningsuiting afnemen. Gelukkig onthoudt de film zich van moralistisch gepaternaliseer en heeft het in ere herstellen van de familie veel meer resonantie. Zoals de grote silent films waaraan La Antena zijn inspiratie ontleent, wordt dit gebracht met puur visueel middel: een verscheurde foto die met der tijd in ere hersteld wordt. Niet alleen voor ons een symbool voor de familie, maar ook voor de hoofdpersonen. De titlecards, die bij de oude films de snelheid wegnamen, verwerkt La Antena op een revolutionaire manier in het verhaal en de beelden zelf. De mensen zijn zich bewust dat ze op met geschrift communiceren en kijken er regelmatig sip naar, of manipuleren de woorden. Dit maakt een prachtige brug tussen de vlottere moderne films en de prachtig trage silent films. Hierdoor is La Antenna toegankelijk voor mensen die normaal de concentratie niet kunnen opbrengen om naar een silent te kijken.
Hoewel veel mensen ze als overbodig zien, hebben silents ons nog veel te bieden. Zonder geluid was men gedwongen op een visueele manier verhalend te zijn. Dit leidde tot prachtige expressionistische films Das Cabinet des Dr. Caligari, Nosferatu en M. Hun visuele stijl wordt ten dele in leven gehouden door Tim Burton, maar er zijn een groot aantal prachtige filmtechnieken die we sindsdien vergeten zijn. La Antena brengt er een aantal terug: de titlecards - danwel interactief - het gedeeltelijk sluiten van de lens om de aandacht op iets bijzonders te richten en zelfs stop-motion, dood binnen live-action films sinds de jaren '80.


Tot nu toe nog buiten beschouwing gelaten is de bizarheid van La Antenna. Die uit zich in vreemde personnage's zoals een SS rat en een jongen zonder mond, maar wordt nooit zo overdreven dat het met de integere en emotionele sfeer breekt.
Het resultaat is een emotioneel krachtige film die de visuele stijl van het expressionisme toepast op onze tijd. Dat maakt La Antena niet een simpele homage, maar een heropleving van het expressionisme. Waarom zouden we niet weer films zonder dialogen gaan maken? Veel filmmakers kunnen wel wat oefening gebruiken in puur visueel een film maken. Wat dat is de basis van het medium. Het geluid is bijzaak, dat kwam pas later.

1 opmerking:

Chris zei

Wederom een mooie omschrijving van de film.. ik weet vooral zeker dat ik hem wil zien (heb hem alleen nog niet kunnen vinden).

Ik ben ook voor experimenteren met silent film, een film zonder geluid is niet per se gebrekkig, het is anders, met een andere insteek en maakt daardoor (hoewel misschien alleen visueel) meer mogelijk.

Spreek je volgende week!
Chris